Leczenie farmakologiczne

Do najczęściej używanych leków doustnych w leczeniu spastyczności należą: diazepam, tetrazepam, baklofen, tizanidyna, dantrolen, ketazolam. U chorych z MPD zastosowanie, potwierdzone w badaniach klinicznych znalazły: diazepam, dantrolen, ketazolam. Już tak wielka ilość leków, o różnym punkcie uchwytu (w rdzeniu kręgowym - receptory GABA: diazepam i tetrazepam, GABA-B: baklofen, glicyna: tizanidyna, w mięśniu - siateczka sarkoplazmatyczna: dantrolen) świadczy o ograniczonej skuteczności stosowanych preparatów. Leki te ponadto, podawane doustnie wywierają uogólnione działania - na różne mięśnie (także te nie objęte spastycznością) oraz na różne narządy. Wynikają stąd objawy niepożądane takie jak: senność, nadmierne uspokojenie, obniżenie zdolności koncentracji i uwagi (diazepam, tetrazepam, baklofen, ketazolam), hepatotoksyczność (dantrolen), obniżenie progu drgawkowego (baklofen). U dzieci z MPD objawy te są wyjątkowo niekorzystne - wiele z nich cierpi na padaczkę i ma problemy z uczeniem się. Skuteczność tych leków w MPD jest także stosunkowo niewielka w porównaniu do skuteczności baklofenu czy tizanidyny np. w leczeniu spastyczności u chorych ze stwardnieniem rozsianym. U podłoża spastyczności, leżą jak widać różne uszkodzenia (każdy chory, czy też grupa schorzeń ma swój własny "wzorzec" spastyczności), o zróżnicowanej podatności na stosowane leki. Także dokanałowo podawany baklofen, chociaż skuteczny w leczeniu szczególnie spastyczności uogólnionej i dotyczącej mięśni osiowych, nie może być uznany za powszechnie dostępną metodę leczenia. Jego szerokie zastosowanie ogranicza skomplikowany sposób implantacji pompy (wszycie w powłoki brzuszne) z umieszczeniem drenu w kanale kręgowym (ryzyko infekcji) i koniecznością uzupełniania leku oraz wysoka cena zabiegu.