|
Tradycyjnie w leczeniu spastyczności stosuje się leki doustne (np. baklofen, diazepam, tetrazepam, tizanidyna dantrolene) lub leki podawane miejscowo
(w postaci wstrzyknięć okołonerwowych lub do spastycznych mięśni - np. fenol, alkohol, toksyna botulinowa).
Metody te są skuteczne w spastyczności o niewielkim lub umiarkowanym nasileniu i/lub ograniczonej do wybranych grup mięśni (ogniskowej). Leki te niestety w przypadkach spastyczności uogólnionej i o znacznym nasileniu nie przynoszą poprawy lub też stosowanie dużych ich dawek w różnych kombinacjach
powoduje pojawienie się objawów niepożądanych. W ciągu ostatnich lat pojawiła się nowa i niezwykle skuteczna metoda leczenia ciężkiej spastyczności uogólnionej - dokanałowe (intratekalne) podawanie
rozpuszczalnej formy baklofenu. Baklofen (kwas beta- 4-chlorofenylo-gamma-masłowy) jest analogiem kwasu gamma aminomasłowego (GABA) i wykazuje powinowactwo do presynaptycznych receptorów GABA-B w pniu mózgu, rogach tylnych rdzenia kręgowego i innych częściach ośrodkowego układu nerwowego.
Podawany poprzez programowalną pompę umieszczaną podskórnie w powłokach jamy brzusznej i połączoną drenem z przestrzenią podpajęczynówkową kanału kręgowego pozwala na bezpośrednie uzyskiwanie wysokich stężeń w obrębie rdzenia kręgowego, przy zastosowaniu dużo niższych dawek niż podczas podawania drogą doustną.
Podawanie leku tą drogą zmniejsza też ryzyko wystąpienia i nasilenie potencjalnych ośrodkowych objawów ubocznych. Koniec drenu zazwyczaj umieszcza się w okolicy lędźwiowej, czasami jednak przesuwa się go dogłowowo do okolicy środkowej części kręgosłupa piersiowego, tak, aby uzyskać wyższe stężenia leku w odcinku szyjnym rdzenia i zmniejszyć spastyczność także w obrębie kończyn górnych.
Pompa jest tak skonstruowana, że urządzeniem zewnętrznym poprzez powłoki skórne możemy zaprogramować ilość podawanego leku w zależności od potrzeb, co pozwala też na stopniowanie efektu działania leku, co chroni przed nadmiernym obniżeniem napięcia mięśniowego. Dokanałowy baklofen znajduje zastosowanie w spastyczności uogólnionej,
szczególnie jeżeli dotyczy ona także mięśni osiowych (przykręgosłupowych), nie ma natomiast powodów do stosowania go w spastyczności ogniskowej (z powodzeniem można stosować tu toksynę botulinową) oraz w przypadku utrwalonych przykurczów, kiedy "centralne" (na poziomie rdzenia) obniżenie napięcia mięśni, z uwagi na wtórne zmiany (zwłóknienie, skostnienie, zmiany stawowe) nie może przynieść poprawy.
Oznacza to także, że w przypadkach spełniających wskazania do implantacji nie należy zbyt długo zwlekać z zabiegiem i nigdy nie wolno zaniechać codziennej rehabilitacji.
|
|
 |
